Era inevitábel que o seu brío vacilase ante semellante dama desvergonzada. Ao cabo, todas as doncelas coas que ousara xogar ao flirte acababan do mesmo xeito: rendidas no seu leito, murmurándolle peticións lascivas.
Mais esta non era coma as demais. Distinguíase non só pola súa liberdade, senón tamén pola mestría coa que enunciaba, sen pudor nin titubeo, aquilo que as outras apenas se atrevían a fantasiar en segredo. E, se algún día ousasen dicilo en voz alta, faríano entrecortando as sílabas nun rubor febril, agochando o desexo entre os dentes.
Era ela quen marcaba os vieiros do xogo, quen impoñía a urxencia e quen tensaba o fío do pracer até o límite. E, nunha ousadía de quen coñece ben o seu propio desexo, ordenoulle con voz firme:
"Coloca aquí, con xeito, o teu báculo, para que poida saborealo."
Estupefacto pola audacia, el dubidou. Mais o desexo, astuto e implacábel, xa lle devoraba o xuízo. Sabía ben o que o seu corpo ansiaba, aínda que a súa honra ferida lle berrase en contra…
Tiña unha predilección singular polas caricias nos pés, crendo, con fervor, que tales afagos a conducían ao cénit do pracer. O método pouco importaba; o esencial era que, nalgún intre, ese xesto fose executado con delicadeza e devoción.
Por esta razón, mentres todas as outras que coñecín permitían que as atencións se dispersasen por outras partes do corpo, conforme o desexo do momento, ela facía cuestión de incluír sempre os pés en calquera acto, coma se neles residise un segredo inconfesable do seu deleite.
(...) E ela estaba, de arriba a abaixo, irremediablemente envolta en todo aquilo, nunha revolta de sensacións que lle abrazaban os sentimentos.
Retorcíase no seu xuízo e retesaba cada nervio en tributo ao pracer, que, aínda que nacía no máis fondo dos sentidos, manifestábase externamente en cada recendo, en cada emoción e na tonalidade rubicunda da súa pel alba.
Aquel contraste harmonizaba á perfección coa presenza do seu compañeiro, de pel morena, acastañada coma a madeira ou o café, quen lle arrincaba suspiros lánguidos e ferventes, tanta era a lascivia que o desexo lle insuflaba.
Aquel era o intre, tal e como sempre o soñara, sen importar con quen nin onde.
Porén, estaba a ser moito máis do que calquera expectativa lle fixera imaxinar...
Comentários
Postar um comentário